Jab

De jab is de meest gegooide stoot in het kickboksen en de minst gewaardeerde, omdat het meeste van zijn werk onzichtbaar is. Hij meet afstand, onderbreekt inzetten, verbergt de klappen erachter en — cruciaal in een sport met low kicks — vestigt het hoofd als dreiging zodat de dekking van de tegenstander hoog blijft en zijn gewicht achter. Een kickbokser zonder jab is een kickbokser wiens low kicks alleen aankomen en geblokt worden.

De stoot gaat recht vanuit de dekking met de voorste schouder erin geroteerd, de vuist die op het laatste moment omdraait en de elleboog omlaag. Er is geen aanloop en geen stap nodig voor de basisversie, en juist daarom is hij snel genoeg om een verdedigingsmiddel te zijn. De achterste hand blijft de hele tijd aan de kin; de voorste schouder komt omhoog om de kaak af te schermen terwijl de arm strekt.

In een kickbokscontext doet de jab één ding dat hij bij boksen niet doet: hij regelt de trapuitwisseling. Omdat een jab de dekking en de aandacht van de tegenstander op hoofdhoogte bezet, is hij de standaardopener voor de Nederlandse combinatie — handen hoog, dan gaat het been eronderdoor. Vechters gebruiken ook een stuggere, langere jab als fysieke rem, geplant in het gezicht van een oprukkende tegenstander om de inzet te stoppen in plaats van te scoren.

Onder Kyokushin-regels bestaat de jab helemaal niet, omdat hoofdstoten verboden zijn. Die ene afwezigheid verklaart het meeste van wat knockdown-karate vreemd doet ogen voor een buitenstaander: zonder jab om te respecteren staan vechters vierkant, sluiten ze direct de afstand, en ontwikkelen ze nooit de hoofdbeweging die een jab-gedreven sport vereist.