Low kick

De low kick is de meest bepalende techniek in het kickboksen en degene die de reglementen het scherpst verdeelt. Als ronde trap tegen de buitenkant van het voorste bovenbeen komt hij met het scheenbeen aan op de nervus peroneus en de spierbuik van de vastus lateralis. Goed uitgevoerd is het geen prikkende klap maar een dode, zware impact die zich opstapelt: de eerste is onprettig, de vijfde verandert hoe de tegenstander staat, en bij de tiende draagt het been geen gewicht meer. Partijen gaan langzaam verloren aan low kicks, en dan opeens.

Mechanisch is het een rotatie van het hele lichaam, geen beenzwaai. De voorste voet draait naar buiten zodat de heupen kunnen openen, de achterste heup drijft door, en het trapbeen blijft relatief gestrekt zodat het scheenbeen aankomt met het momentum van de hele romp erachter. De gelijkzijdige arm zwaait omlaag en naar achteren als tegenwicht terwijl de andere hand hoog blijft. De meest gemaakte fout is de trap met de arm gooien — vanuit het been alleen, wat een klap oplevert in plaats van een compressie. De tweede is mikken op het been in plaats van erdoorheen; het doel ligt vijftien centimeter voorbij het bovenbeen.

Strategisch is de low kick het Nederlandse antwoord op alles. Omdat hij onder de dekking aankomt, kan hij niet met de handen geblokkeerd worden, dus dwingt hij een reactie af die iets anders opent. Vechters uit de Nederlandse gyms gooien handcombinaties juist om de dekking omhoog en het gewicht naar voren te trekken, en halen dan het been eronderuit. Het antwoord is de check — het scheenbeen naar buiten draaien om de trap bot-op-bot op te vangen — maar checken is een getrainde reflex die een tel kost, en wie voorspelbaar checkt loopt tegen de high kick die dezelfde baan volgt.