Trappen

De low kick is de meest bepalende techniek in het kickboksen en degene die de reglementen het scherpst verdeelt. Als ronde trap tegen de buitenkant van het voorste bovenbeen komt hij met het scheenbeen aan op de nervus peroneus en de spierbuik van de vastus lateralis. Goed uitgevoerd is het geen prikkende klap maar een dode, zware impact die zich opstapelt: de eerste is onprettig, de vijfde verandert hoe de tegenstander staat, en bij de tiende draagt het been geen gewicht meer. Partijen gaan langzaam verloren aan low kicks, en dan opeens.

De kuittrap valt onder de knie aan en landt met het scheenbeen op de buitenkant van de kuit, op de nervus peroneus waar die vlak onder de huid loopt. Het is een nieuwer wapen in het reguliere gebruik dan de dijtrap, sterk gepopulariseerd in de jaren 2010, en het werkt om een specifieke structurele reden: de kuit kan niet geblokt worden zoals het bovenbeen. De knie optillen om te checken ontbloot de kuit; de voet op de grond houden ontbloot hem ook. Er bestaat geen zuivere verdedigingsvorm die beide doelen tegelijk beschermt.

De ronde trap naar het lichaam — de middle kick — is de meest universeel toegestane krachttechniek in het kickboksen. Alle zestien reglementen staan hem toe, wat hem de gemeenschappelijke taal van de sport maakt: een Kyokushin-vechter, een savateur en een Nederlandse prof gooien herkenbaar hetzelfde wapen naar herkenbaar hetzelfde doel, ook al landen ze respectievelijk met scheen, schoen en scheen.

De high kick is overal toegestaan en komt bijna nergens aan — en juist dat maakt hem waardevol. Tegen een competente tegenstander heeft de kale techniek een laag slagingspercentage, omdat een trap die zo ver reist over zo'n zichtbare boog het doel tijd geeft om te dekken. Wat de rekensom verandert is de opzet, en de hele kunst van high kicken is de kunst om het hoofd beschikbaar te maken voordat het been de vloer verlaat.

De voorwaartse trap is het afstandsinstrument van het kickboksen en wat de benen het dichtst bij een jab hebben. Gegooid door de knie op te trekken en de bal of platte voet in de romp, heup of dij van de tegenstander te stoten, doet hij twee dingen tegelijk: hij stopt voorwaartse beweging en koopt de ruimte om te resetten. Vechters die niet effectief kunnen teepen brengen hun partijen achteruitlopend door.