High kick

De high kick is overal toegestaan en komt bijna nergens aan — en juist dat maakt hem waardevol. Tegen een competente tegenstander heeft de kale techniek een laag slagingspercentage, omdat een trap die zo ver reist over zo'n zichtbare boog het doel tijd geeft om te dekken. Wat de rekensom verandert is de opzet, en de hele kunst van high kicken is de kunst om het hoofd beschikbaar te maken voordat het been de vloer verlaat.

Het standaardmechanisme is dreigingsverplaatsing. Herhaalde low kicks leren de tegenstander zijn gewicht en elleboog te laten zakken; herhaalde lichaamstrappen trekken de dekking naar de ribben. De high kick volgt vervolgens dezelfde beginbaan en komt aan boven een dekking die naar beneden is geconditioneerd. Andy Hugs axe kick, Mirko Cro Cops linker high kick en Alex Pereira's linkerhoek naar hoofdtrap werken allemaal op dit principe — een lagere dreiging vestigt de reflex, en de hoofdtrap buit die uit.

Onder Kyokushin knockdown-regels wordt dit het centrale probleem van de sport in plaats van een tactische optie. Hoofdstoten zijn verboden, dus dekkingen hangen permanent laag rond de ribben, en het hoofd is alleen met de voet bereikbaar. Daarom bracht knockdown-karate een generatie hoofdtrapspecialisten voort, en daarom arriveerden verschillenden van hen — Hug, Filho, Feitosa — bij K-1 met een afmaaktrap die al af was.

Het risico is evenredig. Een high kick zet de heupen volledig in, laat de trapper een lange tel op één been staan, en als hij gevangen wordt volgt onder de reglementen die dat toestaan een veeg. Het is een schot dat je neemt als de lezing er is, niet een schot om mee te openen.